ΕΠΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ:ΣΑΒ/ΚΥΡ.(5-6/8/2017) ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ 2141 μ. ΣΤΗΝ ΔΙΚΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ "ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ" ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΛΟΥΜΑ-ΣΕΛΛΕΣ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΕΡΑΜΠΕΛΛΟΥ

   ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ : ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ 
   ΦΩΤΟ : ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟY
Στις ‘Ενωμένες Πολιτείες του Μεραμπέλλου, όπως ονόμαζαν παλιά τα χωριά του Πάνω
Μεραμπέλλου οι ντόπιοι, περπάτησαν την Κυριακή 23 Οκτωβρίου πεζοπόροι από τον
Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου. Ακολουθήσαμε για πρώτη φορά μια καινούρια
ιαδρομή και διαπιστώσαμε και πάλι ότι ακόμη και οι πολυπερπατημένες, γνώριμες
περιοχές επιφυλάσσουν απρόσμενες εκπλήξεις.Αρχηγός μας στην πεζοπορία η Caris,
από τα παλιότερα μέρη της ομάδας, μια Αγγλίδα που έκανε τον Άγιο Νικόλαο δεύτερη
της πατρίδα και έχει ‘οργώσει’ και γνωρίζει την περιοχή μας καλύτερα από τους ντόπι-
ους.Μας ακολούθησαν στην πεζοπορία (μαζί με την συνοδό τους) ο Μαρίνος, ο Χρή-
στος και Μανώλης, τρία αγόρια από την Παιδόπολη της Νεάπολης, που με το νεανικό
τους σφρίγος και την προθυμία τους να μας φανούν χρήσιμοι έδωσαν νέα ζωντάνια
στην ομάδα!Η κυκλική μας πεζοπορία ξεκίνησε ανάμεσα από τα χωριά Σέλλες και
Λούμα, από οριοθετημένο ανάμεσα σε ψηλούς ‘τράφους’ κτισμένους με ξερολιθιά
μονοπάτι. Παλιό μονοπάτι στρωμένο με καλντερίμι, που μόλις ξεχώριζε ανάμεσα από
την πυκνή βλάστηση που το έκανε σχεδόν αδιάβατο. Κύριο γνώρισμα της περιοχής τα
ατέλειωτα χιλιόμετρα από εγκαταλειμμένα σήμερα μονοπάτια, που ο φροντισμένος
τρόπος κατασκευής μαρτυρά τη σπουδαιότητα τους σε αλλοτινούς καιρούς για την το-
πική οικονομία.


Πολλά είναι αρκετά φαρδιά (4 μέτρα ή όπως έλεγαν παλιά πλάτος που χωρά δύο φο-
ρτωμένους γαϊδάρους) και όλα ξεχωρίζουν από τα διπλανά χωράφια με ψηλούς ‘τρά-
φους’χτισμένους με αμέτρητες πέτρες. Με τον ίδιο τρόπο έχουν κτιστεί και στην πιο
απομακρυσμένη βουνοπλαγιά και οι ‘πεζούλες’, απόδειξη του μόχθου των παλιών
ξωμάχων να ‘ξεπετρίσουν’ τα χωράφια τους και να μπορέσουν να συγκρατήσουν το
λιγοστό γόνιμο χώμα.Αγέρωχοι μάρτυρες της οργάνωσης της γεωργικής οικονομίας
και οι παλιοί πέτρινοι πεταλόσχημοι ανεμόμυλοι, που ξεδοντιασμένοι και χωρίς τη
φτερωτή τους στέκονται σήμερα άπραγοι κοιτώντας όλοι προς τον βορρά. Τεράστιες
στέρνες (στρογγυλές ή τετράγωνες), με πέτρινα σκαλιά να οδηγούν στο βάθος τους,
θυμίζουν πως και η τελευταία σταγόνα της βροχής σε αυτόν τον άνυδρο τόπο δεν
έπρεπε να χαθεί. Πιο εντυπωσιακή η ενετική, σκεπαστή με θολωτή πετρόχτιστη
οροφή στέρνα, που διατηρεί το αρχιτεκτονικό της σχέδιο (μαζί και τον καταπότη
υδραγωγό που οδηγούσε το νερό), μετά από την αναστύλωση της το 1883 (όπως
μας πληροφορεί ένθετη χαραγμένη πλάκα).Περπατάμε πάντα ανηφορικά με την θέα
όσο ανεβαίνουμε ψηλότερα να γίνεται όλο και πιο μαγευτική: η θάλασσα στον κό-
λπο της Ελούντας αστράφτει ασημένια κάτω από το δυνατό φως του πρωινού φθι-
νοπωρινού ήλιου και η Σπιναλόγκα μοιάζει μικροσκοπική δίπλα στην σκουρόχρωμη
Κολοκύθα με το αλλόκοτο σχήμα της.







Κάναμε στάση για ξεκούραση σε μια γκρεμισμένη στάνη, με πανοραμική θέα στην
Πλάκα και τις αλυκές. Προσπαθήσαμε να ‘φυλακίσουμε’ ένα κομμάτι της ομορφιάς
που απλώνονταν μπροστά μας με πολλές φωτογραφίες και συνεχίσαμε με κατεύ
θυνση το χωριό Λούμα.Εκεί μας υποδέχτηκαν με κεράσματα ο κ. Νικόλαος και η
κ. Ελένη Δρακωνάκη και με περηφάνια μας ξενάγησαν στο μουσείο που με αγάπη
και μεράκι δημιούργησαν. Ο χώρος που πριν από δεκαετίες λειτουργούσε σαν
τυροκομείο, αγοράστηκε από τον παππού της οικογένειας που το μετέτρεψε σε
‘φάμπρικα’ δηλ. λιοτρίβι, το οποίο ακολούθησε στη διάρκεια της λειτουργίας του
την τεχνολογική εξέλιξη (πετρέλαιο και μετά ηλεκτρισμός). Όταν ο παραγωγικός
κύκλος του ολοκληρώθηκε, ο ευρύχωρος χώρος του χρησιμοποιήθηκε για να
φιλοξενήσει παλιά αντικείμενα: αργαλειός, σκαλιστοί καναπέδες και μπουφέδες
στολισμένοι με περίτεχνα υφαντά και λεπτεπίλεπτα κεντίδια, διακοσμητικά και
χρηστικά αντικείμενα, παλαιοί καθρέφτες και εργαλεία, βρήκαν τη θέση τους στο
χώρο της πρώην φάμπρικας. Θαυμάσιος χώρος, διαμορφωμένος με τόση κα
λαισθησία, ώστε καταφέρνει να κάνει τα άψυχα αντικείμενα να εκπέμπουν μια
ιδιαίτερη αύρα, να μεταδίδουν στον επισκέπτη ένα αίσθημα φροντίδας και γεν-
ναιόδωρης αγάπης, που δεν συναντάς στους σύγχρονους εκθεσιακούς χώρους!



















Συνεχίσαμε μέσα από το χωριό και ακολουθήσαμε κατηφορικά μονοπάτια και
χωματόδρομους με κατεύθυνση τις Σέλλες. ΄Εξω από το χωριό ξεχώριζε ένα
μεγάλο οίκημα, πετρόκτιστο με βουλιαγμένη σκεπή και καλοδουλεμένα πελέ-
κια στην είσοδο. Παλιό συνεταιριστικό τυροκομείο που λειτουργούσε από την
περίοδο της Τουρκοκρατίας και ανακαινίστηκε το 1895. Σήμερα στέκει έρημο,
με κουρσεμένα τα πελέκια από τα παράθυρα και τα τζάκια, ακόμη ένας μάρτυ
ρας της περασμένης ακμής της κτηνοτροφίας στην περιοχή.Αφήσαμε πίσω μας
το παροπλισμένο ‘τυροκομιό’ και μετά από μια τελευταία ανηφόρα (που η αφύ-
σικη για την εποχή ψηλή θερμοκρασία έκανε ακόμη πιο κουραστική), φτάσαμε
στο σημείο της αφετηρίας μετά από 4.5 περίπου ώρες, έχοντας διανύσει σχεδόν
8χλμ.Ολοκληρώσαμε την εξόρμηση μας με παγωμένη μπύρα σε ταβέρνα της
περιοχής και ανανεώσαμε το ραντεβού για την επόμενη Κυριακή.










 





























Δεν υπάρχουν σχόλια: